Działania na rzecz poprawy jakości kapitału ludzkiego zostały skupione w celu tematycznym 10 tj. Inwestowanie w kształcenie, szkolenie oraz szkolenie zawodowe na rzecz zdobywania umiejętności i uczenia się przez całe życie. Fundusze w ramach tego celu podzielono pomiędzy, realizowany na poziomie krajowym, Program Operacyjny Wiedza Edukacja Rozwój (PO WER), a poszczególne priorytety Regionalnych Programów Operacyjnych (RPO), które są koordynowane na szczeblu wojewódzkim.

Edukacja na wysokim poziomie potrzebuje również infrastruktury, dlatego Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) zapewnia dotacje na inwestycje, służące rozwojowi zaplecza dla właściwego nauczania.

Regionalne Programy Operacyjne, każdego województwa, są odpowiedzią na wyzwania dotyczące poprawy jakości kształcenia i ograniczania dysproporcji w dostępie do usług edukacyjnych na wszystkich jej etapach. Ponadto kierunkują swoje wsparcie na przedsięwzięcia skupiające się na jakości i tworzeniu trwałych miejsc w edukacji przedszkolnej, jakości edukacji ogólnej oraz kształcenia zawodowego z uwzględnieniem sytuacji na rynku pracy. W związku z tym Urząd Marszałkowski każdego z województw ogłasza nabory na działania związane z edukacją. Podział działań na poszczególne poddziałania różni się w zależności od regionu, jest to określone w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych danego Regionalnego Programu Operacyjnego. W ramach osi Edukacja możliwa jest realizacja następujących działań:

  1. Edukacja przedszkolna
  2. Edukacja ogólna – szkoły podstawowe, gimnazjalne i ponadgimnazjalne
  3. Edukacja zawodowa – ponadgimnazjalne szkoły zawodowe
  4. Uczenie się przez całe życie.

Zakres i kierunki wsparcia, w ramach wymienionych czterech kierunków, mogą się różnić w zależności od priorytetów jakie zostały określone na poziomie regionalnym. Jednocześnie wszystkie województwa powinny dążyć do osiągnięcia wskaźników założonych na poziomie ogólnokrajowym. Dlatego też działania możliwe do realizacji w ramach projektów edukacyjnych mają wiele wspólnych mianowników. Ponadto dokumentem obowiązującym przy realizacji projektów związanych z edukacją są „Wytyczne w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze edukacji na lata 2014-2020”. Wytyczne określają jednolite warunki i procedury działań w obszarze edukacji na terenie całego kraju i każde wsparcie w ramach programów regionalnych, musi być z nimi zgodne.

1. Edukacja przedszkolna

Problemem większości województw jest zbyt mała liczba przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego w stosunku do zapotrzebowania społecznego. Niewystarczająca baza opieki przyczynia się do powstania nierówności edukacyjnych. Odpowiedni poziom edukacji przedszkolnej ma ogromne znaczenie dla rozwoju dziecka i dla jego dalszych osiągnięć na kolejnych etapach edukacji. W związku z tym, wsparcie w ramach działania ukierunkowane jest przede wszystkim na tworzenie trwałych miejsc wychowania przedszkolnego oraz poprawę jakości oferty edukacyjnej, służącej właściwemu rozwojowi najmłodszych.

Klasa szkolna

fot. Fedoruk – Fotolia.com

Klasa szkolna

Wsparciem można objąć nie tylko uczniów, ale również nauczycieli oraz doposażyć placówki w sprzęt i pomoce dydaktyczne.

Planując złożenie wniosku o dofinansowanie możemy wziąć pod uwagę następujące typy projektów:

  • Tworzenie trwałych miejsc wychowania przedszkolnego (w tym przedszkoli przyzakładowych, integracyjnych i specjalnych oraz innych form wychowania przedszkolnego). Projekt może dotyczyć również adaptacji lub modernizacji budynków i pomieszczeń w ramach istniejącej bazy przedszkolnej oraz zakup i montaż wyposażenie i pomocy dydaktycznych. Dofinansowanie może być przeznaczone bieżące funkcjonowanie nowego miejsca wychowania przedszkolnego przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.
  • Rozszerzenie oferty przedszkola o zajęcia wyrównujące deficyty edukacyjne podopiecznych np. zajęcia logopedyczne i warsztaty dla rodziców np. spotkania z psychologiem.
  • Doskonalenie kompetencji zawodowych nauczycieli wychowania przedszkolnego w ramach kursów, szkoleń czy studiów podyplomowych.

Realizacja dodatkowych zajęć i dokształcanie kadry jest możliwe tylko w przypadku tworzenia, w ramach projektu, trwałych miejsc wychowania przedszkolnego.

Zgodnie z zapisami „Wytycznych działań w obszarze edukacji” utworzone w ramach projektu miejsca wychowania przedszkolnego muszą zostać utrzymane przez okres co najmniej dwóch lat od daty zakończenia realizacji projektu. Co oznacza, że planując realizację projektu musimy być przygotowani na dalszą, samodzielną działalność w zakresie opisanym we wniosku o dofinansowanie.

2. Edukacja ogólna

Zróżnicowanie poziomu edukacji ogólnej w kraju jest bardzo duże, jednocześnie w każdym województwie funkcjonuje wiele placówek, których wyniki w egzaminach zewnętrznych utrzymują się poniżej średniej krajowej. Najczęściej dotyczy to szkół z obszarów wiejskich i małych miast, dlatego wiele województw zdecydowało się na przyznanie przy ocenie wniosku punkty premiujące za objęcie wsparciem placówek na tych terenach. Niektóre województwa natomiast umożliwiają realizacje projektu tylko w szkołach, które osiągają wyniki, z egzaminów zewnętrznych, na poziomie niższym niż średnia wojewódzka. Istotnym aspektem w projektach na edukacje ogólną jest podnoszenie u uczniów podstawowych umiejętności i kompetencji o kluczowym znaczeniu, niezbędnych na rynku pracy oraz dla kontynuowania edukacji. Podobnie jak w przypadku edukacji przedszkolnej wsparciem możemy objąć nie tylko uczniów, ale również nauczycieli oraz doposażyć placówki w sprzęt i pomoce dydaktyczne.

Możliwe do realizacji działania w szkołach podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych:

  • Kształtowanie i rozwijanie u uczniów kompetencji kluczowych niezbędnych na rynku pracy, obejmujące m.in.: organizacja zajęć dodatkowych, warsztatów, kółek zainteresowań, realizację projektów edukacyjnych i doradztwa zawodowego.
  • Wsparcie indywidualnego podejścia do ucznia zdolnego lub ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi poprzez pomoc stypendialną, zajęcia dodatkowe, wyrównawcze i specjalistyczne.
  • Rozwój kompetencji zawodowych nauczycieli w ramach studiów podyplomowych, kursów i szkoleń ze szczególnym uwzględnieniem nauczania opartego na metodzie eksperymentu tj. umożliwiające wykonanie samodzielnych działań przez uczniów oraz wykorzystania narzędzi TIK tj. technologii informacyjno-komunikacyjnych.
  • Polepszenie bazy dydaktycznej placówek w zakresie: wyposażenia pracowni przedmiotowych (celem prowadzenia zajęć metodą eksperymentu), narzędzi TIK aby rozwijać kompetencje cyfrowe uczniów oraz specjalistycznego sprzętu wspomagającego diagnozowanie potrzeb rozwojowych uczniów. Projekt może zakładać doposażenie szkół pod warunkiem jednoczesnej realizacji zajęć dla uczniów lub rozwoju kompetencji zawodowych nauczycieli, a wyposażenie pracowni przedmiotowych musi być zgodne z katalogiem Ministerstwa Edukacji Narodowej.

3. Edukacja zawodowa

Przez lata szkoły zawodowe nie cieszyły się popularnością i najlepszą opinią, powoli się to zmienia, gdyż rynek pracy dopomina się o fachowców. Jednocześnie system szkolnictwa zawodowego w Polsce wymaga usprawnień i zmian, tak aby mógł stanowić solidne zaplecze dla pracodawców, jakość edukacji zawodowej jest nadal za niska i niedopasowana do zmieniającej się gospodarki. Ponadto brakuje regionalnej koordynacji kształcenia zawodowego, a przede wszystkim ścisłej współpracy szkół z przedsiębiorcami. W związku z tym projekty realizowane w tym działaniu koncentrować się mają na wspieraniu dostosowania edukacji zawodowej do potrzeb gospodarki. Wsparcie szkół zawodowych ma być zatem motorem napędzającym rozwój regionów poprzez wykształcenie specjalistów z danych dziedzin. Województwa często wyodrębniają osobną pulę środków na projekty, które zakładają współpracę szkół z przedsiębiorcami prowadzącymi działalność typową dla danego regiony np. w ramach Specjalnych Stref Ekonomicznych (SSE). Służy to zapewnieniu wykwalifikowanej kadry w branżach najbardziej rozwijających się i charakterystycznych dla obszaru, do którego terytorialnie należy województwo.

Ubiegając się o środki na kształcenie zawodowe młodzieży możemy zaplanować następujące działania:

  • Podnoszenie kwalifikacji zawodowych uczniów szkół poprzez praktyczne kształcenie zawodowe realizowane we współpracy z pracodawcami lub staże zawodowe organizowane bezpośrednio w przedsiębiorstwie.
  • Doposażenie pracowni lub warsztatów szkolnych w nowoczesny sprzęt i materiały dydaktyczne aby realizować program nauczania w warunkach zbliżonych do rzeczywistego środowiska pracy zawodowej.
  • Doskonalenie kompetencji nauczycieli kształcenia zawodowego, instruktorów praktycznej nauki zawodu.
  • Doradztwo edukacyjno-zawodowe, w tym doposażenie w sprzęt umożliwiający prowadzenie doradztwa.
  • Tworzenie nowych lub wspieranie istniejących ośrodków kształcenia zawodowego.

Podobnie jak w przypadku edukacji przedszkolnej i szkolnej wyposażenie nie może stanowić jedynego działania w ramach projektu. Wraz z zakupem sprzętu konieczna jest realizacja zajęć dla uczniów lub dokształcania kadry szkół zawodowych objętych wsparciem.

4. Uczenie się przez całe życie

Edukacja dofinansowana ze środków unijnych jest skierowana nie tylko do osób niepełnoletnich. Mogą z niej również skorzystać dorośli, którzy zgodnie z ideą programów europejskich powinni uczyć się przez całe życie. Działania edukacyjne, możliwe do realizacji, są jednak zawężone do jasno określonej grupy docelowej. Maja to być przede wszystkim osoby, które ukończyły 25 rok życia i posiadają wykształcenie na maksymalnie średnim poziomie. Preferowane są projekty skierowane do osób 50 +, a ich głównym celem ma być wzrost kompetencji i kwalifikacji uczestników, aby poprawić ich sytuację na rynku pracy. Powodem skierowania strumienia dofinansowania tę stronę jest stosunkowo niski poziom uczestnictwa osób w wieku aktywności zawodowej w kształceniu, który wynika z ich niewielkiego zainteresowania podnoszeniem lub zmianą swoich kwalifikacji zawodowych. Zdecydowanie większe zainteresowanie dokształcaniem wykazują absolwenci uczelni wyższych, dlatego konieczne jest zmobilizowanie do edukacji osoby o niskich kwalifikacjach i relatywnie gorszej sytuacji na rynku pracy. Podczas realizacji projektu szkoleń skierowanych do osób dorosłych istotna jest ich motywacja do zwiększania swoich kwalifikacji. Uczestnicy powinni z własnej inicjatywy zgłaszać chęć nabycia, uzupełnienia lub podwyższenia umiejętności i kompetencji, nie ma ich zgłaszać pracodawca i projekty nie mają służyć organizowaniu szkoleń dla wszystkich pracowników danej firmy. Wsparciem obejmujemy osoby, nie przedsiębiorstwa.

Podobnie jasno określone są kwalifikacje i kompetencje, które możemy rozwijać podczas szkoleń w ramach projektów. Możliwa jest organizacja szkoleń i kursów w zakresie rozwoju kompetencji cyfrowych oraz umiejętności posługiwania się językiem obcym. Kursy komputerowe powinny być prowadzone zgodnie ze standardami określonymi w ramie kompetencji informatycznych i informacyjnych (Digital Competence Framework), a szkolenia językowe zgodnie z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego.

Europejski System Opisu Kształcenia Językowego określa, poziom wiedzy jaki muszą posiadać uczący się, do posługiwania się językiem obcym w celach komunikacyjnych oraz aby komunikować się prawidłowo i z sukcesem. W jego ramach wyróżnia się trzy poziomy kompetencji językowych:

  1. poziom podstawowy (A1, A2)
  2. poziom samodzielności (B1, B2)
  3. poziom biegłości (C1, C2).

Ramy kompetencji informatycznych i informacyjnych – Digital Competence Framework, zostały przygotowane na podstawie analizy przeprowadzonej w ramach unijnego projektu DIGCOMP. Ramy te obejmują 5 obszarów – informacja, komunikacja, tworzenie treści, bezpieczeństwo, rozwiązywanie problemów – w ramach których uczestnicy szkoleń powinni zdobyć i 21 kompetencji na jednym z trzech możliwych poziomach zaawansowania – A, B lub C.

Beneficjent ma również obowiązek organizacji zewnętrznego egzaminu sprawdzającego osiągniecie kompetencji i kwalifikacji na danym poziomie. Uczestnicy muszą mieć możliwość uzyskania certyfikatu wystawianego przez firmę bądź instytucję zewnętrzną. Nie wystarczy już zaświadczenie podpisane przez kierownika projektu, wydane na podstawie pozytywnie zdanego testu. Uczestnik szkolenia ma mieć konkretny dokument, który będzie mógł wpisać do CV i tym samym zwiększyć swoją wartość na rynku pracy. Wydatki ponoszone w związku z koniecznością przeprowadzenia egzaminu, stanowią koszt kwalifikowany, podobnie jak zakup podręczników i ćwiczeń dla uczestników.

Nowością jest również wprowadzenie stawek jednostkowych przy realizacji kursów językowych. Dla każdego województwa, na podstawie rozeznania rynku przygotowanego przez Urząd Marszałkowski, zostały określone maksymalne kwoty za jakie możemy zorganizować szkolenie z języka obcego dla jednego uczestnika. W skład stawki jednostkowej wchodzą koszty:

  • organizacji szkolenia – wynajem sali, zaplecza sprzętowego;
  • zakwalifikowania uczestnika projektu do odpowiedniej grupy, np. opracowanie i przeprowadzenie testu kwalifikacji;
  • wynagrodzenia wykładowcy, w skład, którego wchodzi przygotowanie się do zajęć, ich przeprowadzenie oraz weryfikacja prac domowych uczestników;
  • materiałów szkoleniowych oraz cyklicznych egzaminów wewnętrznych i testów.

Koszt zakupu podręczników i przeprowadzenia egzaminu wpisywany jest w budżet projektu odrębnie.

Wnioskodawcą środków przeznaczonych na edukację w perspektywie 2014-2020 mogą być różne podmioty. Typy beneficjentów są określane przez poszczególne Urzędy Marszałkowskie, ich lista jest częścią opisu działań w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych danego Regionalnego Programu Operacyjnego. Niektóre województwa zawężają możliwość pozyskania środków do jednostek samorządu terytorialnego i organizacji pozarządowych, w niektórych wnioski mogą składać wszystkie podmioty z wyłączeniem osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej lub oświatowej.

W każdym województwie środki będą rozdysponowane w inny sposób, gdyż podstawą działań edukacyjnych, w bieżącym okresie finansowania, jest kształtowanie solidnego kapitału ludzkiego, który będzie odpowiadać potrzebom rozwojowym mieszkańców danego regionu.

Source Article from http://www.firma.egospodarka.pl/138096,Fundusze-unijne-dla-edukacji,1,11,1.html

 

Polska Rada Centrów Handlowych apeluje o analizę skutków, jakimi obrodził na Węgrzech zakaz handlu w niedziele, oraz przyczyn, dla których węgierski rząd wycofał się z tego pomysłu.

Na Węgrzech, podobnie jak w naszym kraju, za wprowadzeniem zakazu opowiadała się mniejszość obywateli. Węgierskie doświadczenia pokazują m.in., że:

  • po wprowadzeniu zakazu handlu w niedziele Węgrzy byli jeszcze bardziej niechętni temu pomysłowi,
  • zamknięcie ponad połowy centrów handlowych ograniczało społeczeństwu możliwości spędzania wolnego czasu,
  • część obywateli uskarżała się na wynikające z zakazu utrudnienia w robieniu zakupów, przy jednoczesnym braku możliwości zmiany własnych nawyków zakupowych.

Ustawa określająca, które z węgierskich sklepów nie będą pracować w niedziele weszła w życie w marcu 2015 roku. Ustanowione przepisy zawierały pewne wyjątki od zakazu – otwarte mogły być małe sklepy rodzinne, stacje benzynowe i lokale gastronomiczne. Już na samym początku nowym regulacjom przeciwne było 2/3 Węgrów.

Badanie zrealizowane przez IPSOS w marcu 2015 r. ujawniło, że niezadowolonych ze zmian było aż 68% badanych. Niemal 1/4 z nich narzekała na utrudnienia nie tylko w robieniu podstawowych zakupów, ale również zakupów odzieży, sprzętu AGD oraz mebli. Jednocześnie niespełna połowa ankietowanych deklarowała możliwość zmiany swoich przyzwyczajeń zakupowych.

Sprzeciw społeczeństwa węgierskiego na nic się nie zdał – zakaz handlu został wprowadzony. W praktyce okazało się, że średnio mniej niż 10% sklepów mogło prowadzić działalność w centrach handlowych w niedziele, a ze względu na spadek liczby odwiedzających ich otwarcie było nieopłacalne.

Badania przeprowadzone w maju 2015 roku przez węgierską instytucję Median pokazały, że już blisko 3/4 Węgrów chce, aby sklepy były otwarte w niedziele.

Pod wpływem nacisków społecznych oraz negatywnego wpływu zakazu na gospodarkę już w kwietniu 2016 r. ustawę wycofano.

Porównanie rozwiązania węgierskiego i projektu ustawy przygotowanego przez NSZZ Solidarność

fot. mat. prasowe

Porównanie rozwiązania węgierskiego i projektu ustawy przygotowanego przez NSZZ Solidarność

Przygotowany przez NSZZ Solidarność projekt zakazuje pracy w magazynach i centrach logistycznych. Na Węgrzech do tego zagadnienia podchodzi się mniej restrykcyjnie.

Postępująca europejska liberalizacja zakazu handlu w niedziele

Francja jest krajem, w którym handel w niedziele jest formalnie zakazany. Od wprowadzenia w 2009 roku regulacji, których celem była zapewnienie ochrony prawnej niedziel, jako dnia wolnego, wprowadzono wiele zmian liberalizujących przepisy. Utworzono ponad 500 wyjątków od zakazu, a w dużych miastach, które określono jako obszary turystyczne, zakaz handlu w praktyce nie obowiązuje. W połowie 2016 r. wprowadzono też zmiany dopuszczające działania supermarketów, sklepów meblowych i ogrodniczych w niedzielne przedpołudnie.

W Hiszpanii od lat 90-tych poprzedniego stulecia obowiązywały ograniczenia w handlu w niedziele, których celem była ochrona małych, rodzinnych sklepów. Jednak w roku 2000 zostały wprowadzone zmiany liberalizujące te restrykcje, a proces ten nadal postępuje.

W 2010 roku w Portugalii po latach obowiązywania regulacji wprowadzono całkowitą liberalizację handlu jako środek do zwiększenia miejsc pracy i wsparcia gospodarki. Od tamtego czasu w tym katolickim kraju, wszystkie sklepy we wszystkich formatach (sklepy przy ulicach, dyskonty, hipermarkety i duże centra handlowe) mogą być otwarte od 06:00 do 00:00 przez 7 dni tygodnia przez 365 dni w roku.

Warto zauważyć, że zakres restrykcji (jeśli są) pozwala na regulacje regionalne (np. we Francji, Hiszpanii czy Holandii), godzinowe (6 godzin otwarcia w niedziele dla sklepów większych niż 280 m2 w Anglii) lub produktowe (np. sprzedaż alkoholu w Szwecji), nie prowadzi natomiast do całkowitego zamknięcia handlu w niedziele.

Analizując rynki europejskie można zaobserwować trend liberalizacji ograniczeń dot. handlu w niedziele. 13 spośród 30 badanych państw europejskich nie posiada żadnych ograniczeń, a w gronie tym znajduje się aż 6 krajów z Europy Środkowo-Wschodniej. Wśród krajów, które posiadają restrykcje, aż 15 w ciągu 10 ostatnich lat przeprowadziło proces rozluźniania prawa i ograniczenia restrykcji.

Skutki ograniczenia handlu w niedziele będę miały negatywny wpływ na polską gospodarkę

75 tys. podpisów pod petycją przeciwko ograniczeniu handlu w niedziele pokazuje, jak duży jest sprzeciw również w Polsce

W odpowiedzi na projekt ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele, który wpłynął do Sejmu we wrześniu br., stowarzyszenie Polska Rada Centrów Handlowych zainicjowało ogólnopolską akcję TAK dla otwartych niedziel. W ramach akcji, w dniach 19-20 listopada w 50 centrach handlowych na terenie całego kraju, zbierane były podpisy pod petycją do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W ciągu zaledwie dwóch dni, podpis pod petycją złożyło 75 tysięcy Polaków. W grudniu petycja została skierowana przez KPMR do Sejmu RP gdzie prowadzone są prace nad projektem ustawy w tej sprawie.

Source Article from http://www.firma.egospodarka.pl/138050,Wegry-juz-wycofaly-zakaz-handlu-w-niedziele,1,11,1.html